Folderen voor Maarten

Hoe Tao-zen bij Wielen de Duitse grens overstak om te folderen.

Van het werk van Maarten Houtman is online inmiddels veel terug te vinden. Een zojuist verschenen folder, luisterend naar de wijdse naam ‘Zoals jij het vertelt gaat het de eeuwigheid in’, vertelt ons daar meer van.^[1]
Dan hebben we het natuurlijk over de 'virtuele wereld’. Maar hoe staat het met Maarten's werk in de ‘reële wereld’, in de groepen van zijn leerlingen. Hoe levend is het daar?

Met die vraag in het achterhoofd, ondernamen Rien Heukelom en ondergetekende een queeste naar de wereld van Tao-zen – met een stapel van de nieuwe folder in onze bagage.

Onze eerste tocht ging naar Hardenberg, waar Mayke de Klerk zich met haar oefengroep beweegt op het grensgebied van meditatie, psychotherapie en Mindfulness. We bezochten haar op haar woonboerderij vlak over de grens in Wielen, waar ze met haar man George Portengen lief en leed deelt.

Soms is het genoeg een grens te passeren zoals wij die vrijdag deden bij Wielen. Als we het erf van de boerderij opdraaien, ademt het de ruimte en rust van jaren – na de expansiedrift en wildgroei van Hardenberg is hier alles nog hetzelfde, kom je thuis.

Dan verkeren we even in een luchtledig…

Ik loop om de hoek, pak de klink, roep, zie beweging.

Plots vraag ik me af: ben ik hier nú of in een verleden, reed ik langs al die dreven - met gevaar voor eigen leven - voor een schimmenspel?

“Al je ervaringen zijn geprojecteerd

op het doek van de toverlantaren.

Eigenlijk ben jij het licht in de lantaren

waardoor dat allemaal kan gebeuren.

Maar het gaat erom alleen maar het licht te zijn,

zonder de ervaringen.” ^[2]

Hein Zeillemaker

___________________

^[1] 'Zoals jij het vertelt gaat het de eeuwigheid in', vijfentwintig jaar sessietoespraken van Maarten Houtman online'. De folder is in grote oplaag verschenen en is kosteloos te verkrijgen bij klaaske@taozen.nl

^[2] Het verhaal van de aapgod Hanuman (Toespraak v/d maand januari 2015)

Val

Een jaar of tien jaar geleden kreeg ik een ongeluk. Ik fietste met mijn vrouw Marina in de Dordogne, op gehuurde racefietsen. We reden met een redelijke snelheid bergafwaarts, toen ik opeens voelde dat er iets aan mijn helm niet goed zat. Ik greep er intuïtief naar met mijn linkerhand. Op datzelfde moment reed ik over iets dat kennelijk op de weg lag.
Ik remde voluit met mijn rechterhand, zonder in de gaten te hebben dat ik zo onmiddellijk op het voorwiel remde. Dat voorwiel stond in één klap stil, met als gevolg - heb ik naderhand gehoord - dat ik tweemaal met fiets over de kop sloeg en vervolgens met mijn volle gewicht op mijn gezicht terechtkwam, op het asfalt. Een paar minuten later werd ik wakker in de berm, terwijl ik het bloed langs mijn wangen voelde lopen.
Nog eens twintig minuten later lag ik voor het eerst van mijn leven in een ziekenauto. Op weg naar eerst een streekziekenhuis en vervolgens het academisch ziekenhuis van Bordeaux. Naast een zware hersenschudding bleek ik te hebben: een gebroken neus, een in drie delen gebroken bovenkaak, een gebarsten jukbeen, een aantal diepe schaafwonden - en daarbij miste ik nog zes voortanden.

Dat is na twee operaties en erg veel tandartsbehandelingen weer behoorlijk goed gekomen allemaal. Wat voor dit moment interessant is, is dat het mijn leven heel sterk heeft beïnvloed. En anders dan je zou verwachten: niet in negatieve zin.
Het eerste wat ik namelijk voelde na die klap, toen ik wakker werd in het gras, was geen angst of schrik, maar een overweldigend gevoel van geborgenheid en veiligheid. Ik wist volkomen zeker: wat er ook gebeurt, of ik nu verlamd ben geraakt, of hersenletsel heb of dood lig te gaan, voor mij bestaat er niet het minste probleem. Ik word gedragen. Die overweldigende, heldere ervaring van geborgenheid is ook in de eerste weken daarna, toen ik langzaam herstelde, steeds bij me gebleven.

Gedicht

Doodgaan
zou weer doodgewoon moeten
worden
even veilig
als geboren worden.
Zoals je tijdens je zwangerschap
wilt praten over het kindje
dat gaat komen
zo zou je dood bespreekbaar
moeten zijn
met je omgeving.
En niet alleen
als je ziek of oud bent
maar juist als je nog fit bent
en bij volle verstand.

Zoals je bruidsjurk klaar hangt
lang voor je trouwdag
zo zou je doodsjurk klaar kunnen hangen
lang voor je sterfdag.
Een jurk met "brievenbussen"
waarin je familie en vrienden
nog lieve gedachten of gedichten
foto's, schelpjes, steentjes
kunnen stoppen.
Een jurk die de dood bij leven
bespreekbaar en vertrouwd maakt
voor jezelf en allen om je heen.
Een jurk die je omarmt en omhult
een jurk die je past als een
baarmoeder.

Marrit Verwiel

Dit gedicht zag ik ooit op de tentoonstelling Fashion DNA; modecollectie Rijksmuseum in De Nieuwe Kerk (in 2006). Ik ging er een tweede keer heen om het gedicht voor mezelf op te schrijven.
Lene Gravesen

Zwanenzang voor 'Maarssen'

Al onze eigen verhalen over ‘Maarssen’ - dat we daar waren, in de oefenzaal zaten, rondliepen in het park, ‘s avonds napraatten in de ‘Doornburgh’ - komen samen in een veel dieper gaand verhaal: 'Het verhaal van Maarten in Maarssen’.
In de loop van meer dan dertig jaar heeft Maarten Houtman honderden leerlingen uitgenodigd daar aan een groep of een sessie deel te nemen. Met graagte deelden wij in zijn project, dat getuigde van de bijzondere relatie die hij had met het klooster en zijn bewoners. Ook daaraan konden we zien hoe oneindig ruim zijn wereld was. Voor hem leken al die onderscheiden niet te bestaan waar wij vaak last van hebben, ondanks onszelf: van geslacht, ras, afkomst, opleiding, geloof, wereldbeeld...

Het kloosterpark van de Emmaüs Priorij [klik om te vergroten]]